YALNIZCA YALNIZDI İŞTE

YALNIZCA YALNIZDI İŞTE

Yalnızca yalnızdı işte…
mevsim yaz,
nedense hava ayazdı,
ne yazsa azdı,
oturdu,
yalnızlığını yazdı,
işten eve gidişte,
hepsi o kadar işte…

sıkıntılar üstüste binişte,
dostlarsa teker teker terk edişte,
sözcükler dudaklarından,
adeta uçarak inişte,
bir hayır olmalıydı bu gidişte…

birikmiş okşanmamışlıkları vardı teninde,
işitilmemiş sevgi sözcükleri kulağında…
tutulmamış elleri bir sigara yaktı,
hiç duyulmamış o koku yerine,
sigara dumanını çekti içine…

içi hiç görülmemiş gözleri,
hiç görülmemiş biçimde açıldı birden,
doğruldu, oturduğu yerden,
bir ses duydu, anlayamadı nerden,
irkildi, sırılsıklam oldu terden,

yeni dönmüş bir asker gibi seferden,
coşkulu, mağrur, neşeli,
hissetti işte öylesine, yine birden…
vazgeçmek zordu, bilirdi serden,
ne kadar ağlasa da kederden…

bakındı usulca etrafa,
bir selam attı havaya,
döndü sırtını dünyaya,
daldı, yarıda bıraktığı,
tek renkli rüyaya…

29 Eylül 2010, İzmir

Reklamlar
Bu yazı Şiirlerim içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s