YALNIZLIK ÖYLE DERİN Kİ

YALNIZLIK ÖYLE DERİN Kİ

Meğer olurmuş insan,
kendi sesine bile hasret,
yalnızlık öyle derin ki…
Soluduğun hava değil, kasvet…
Kalmayınca ruhunda cesaret,
bu bedenin yaşattığı esaret…

Koridorda asılı duran,
ayna değil
asık suratlı bir suret,
hep gözünün içine bakan…
Duvardaki, saat değil,
yelkovan kovamıyor yeli,
akrepse akreplik peşinde…

Güneş, aynı köşeden doğuruyor,
birbirine eş günleri,
ve üst üste ekliyor,
acımasızca dünleri…

Sen hala bilmez gibisin,
başkası çözemez
attığın kördüğümleri…
düşün,
verdiğin ödünleri,
ördüğün ağları,
kendi yarattığın ve aşamadığın
dağları…
koparamadığın bağları,
çağlamadığın çağları,
hayatından geçip giden,
ölenleri sağları…

Yalnızlık öyle derin ki,
meğer,
olurmuş insan,
bir gün,
kendi sesine
ve
kedi sesine bile
hasret…

MM

21.08.2010, İzmir

Reklamlar
Bu yazı Şiirlerim içinde yayınlandı ve , , , , , , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s