BİLMEZSİN

BİLMEZSİN

Bilmezsin sevdiğim,
ne kadar boş buralar,
bu aralar…

Kapımı,
yalnızca,
nereden geldiği bilinmez,
kimsesiz,
bir hüzün aralar…

Bilmezsin sevdiğim,
hani demiştin ya,
“geleceğim güzün,
gülsün yüzün”
o tutmadığın sözün…
ve ben bilmem,
nasıl geçer,
gecen, gündüzün…
ondan ya sevdiğim,
ondan bu hüzün…

Bilmezsin sevdiğim,
o çok sevdiğin,
ve seninle
daha çok sevdiğim,
körfezdeki
derbeder martılar,
o yerinde duramayan
huzursuz deniz,
denize
bulutların arasından
usulca
sokulmaya çalışan
o kararsız güneş
ve balıkla karışık yosun kokusu,
hatta,
etraftaki bu
alık kalabalık,
hepsi,
hepsi bağlamış karalar,
bu aralar…

Bilmezsin sevdiğim,
bu sensizlik,
beni nasıl,
bilmezsin ki,
nasıl yaralar…

14 Nisan 2010, Manisa

Reklamlar
Bu yazı Şiirlerim içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s