“Öç Alma” hakkında

“… Öç alma dürtüsü bir topluluğun ya da bireyin güçlülüğü ve yaratıcılığıyla ters orantılıdır. Güçsüzlerin, sakatların, zarar görerek yıkılmışlarsa, kendilerine saygılarını onarmak için başvurabilecekleri bir tek yol vardır: Lex talionis’e, “göze göz dişe diş” kuralına göre öç almak. Öte yandan yaratıcı biçimde yaşayan bir insan hiç de böyle bir gereksinme duymaz. Aşağılanmış, incinmiş olsa bile, üretici yaşama süreci ona geçmişte gördüğü zararları unutturur. Üretme yeteneği, öç alma isteğine ağır basar. Ruh çözümleme belgeleri öç alma duygusuna karşı, olgun ve üretici bir insanın, bağımsız ve dolu yaşayamayan, tüm varlığını öç alma isteğine bağlayan nevrozlu kişiden daha az eğilimi olduğunu gösterir. Ağır ruh hastalarında öç alma duygusu yaşamın en yüce amacı olur; çünkü öç alma duygusu olmayınca yalnızca insanın kendine saygısı değil, benlik ve özdeşlik duygusu da yıkılmaya yüz tutar. Benzer biçimde (ekonomik, kültürel ya da duygusal açıdan) en geri topluluklarda öç alma duygusunu (ör. geçmişteki ulusal bir yenilginin öcünü alma isteğinin) çok güçlü olduğunu görebiliriz. Bu yüzden sanayileşmiş ulusların en çok ezilen alt-orta sınıfları, ırksal ve ulusal duyguların odaklandığı sınıflar oldukları gibi, öç alma duygularının da toplandığı sınıflardır… ”

Erich Fromm-İnsandaki Yıkıcılığın Kökenleri

Reklamlar
Bu yazı Alıntı, Güzel sözler, Kitaplar içinde yayınlandı ve , , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

One Response to “Öç Alma” hakkında

  1. minemiski dedi ki:

    Öç alma duygusunun bir çoğumuzda bulunduğunu düşünüyor, izlerini de az ya da çok görüyorum. ancak gerekçem belki farklı biraz; hepimiz az ya da çok bu düzenden nasibimizi almış insanlarız, ailelerimiz, okul hayatımız, etrafımızdaki ilişkilerimizle… öğrenmişliğimiz çok yani… ancak, bu sırada ya da bundan sonra yapıp ettiklerimiz ayrı bir önem kazanıyor… yani işte, kızgınlık ve öfkelerimizle ne yaptığımızın adı, yeri geliyor şiddet oluyor, yeri geliyor öç alma oluyor, yeri geliyor etrafı yıkıp dökme, hatta yeri geliyor intihar oluyor…
    Akılcılık, bilinç, farkındalık, rasyonalite, eğitim, örnek-model insanlar ve ilişkiler… muhtelif müdahalelerle bu duyguların şiddeti ve bu duygularla neler yaptıklarımız değişebilir, gibi geliyor… bireysel olarak herkesin kendine göre bir izleği olabilir…
    Ancak toplumsal olarak, eğitimcilere ve yöneticilere büyük iş ve sorumluluk düşmekte…

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s