İNCİR

İNCİR AĞACI

İNCİR

Kim der ki şimdi bu ağaca, incir
kısa süre önce
dallarından yapraklar taşan,
boyu duvar aşan
her gün verdiği meyvesine
insanlar şaşan…

Her şeyin mevsimi var…

Doğası, ağaca da insana da zincir…

Ziyâfetle âfet, hastalıkla âfiyet
kurnazlıkla sâfiyet, ayrılmaz, iç içe…
Ağaç, kurdun yurdu, yedi durdu
İnsan insanın hem kurdu hem yurdu
bir yanda iyilik ötede kötülük kurdu.
Severken derinlerden çıkardığı bir inci,
Ona ait olan, hep, daima birinci
Öte yandan, alabildiğine kinci;
Bakarken gülerek gözünün içine,
hem incitir hem incinir…

Her şeyin mevsimi var,
incirin tadını almanın
zincirden kurtulmanın…

MM

Bu yazı Görsel, Günlük, Şiirlerim içinde yayınlandı ve , , , , , , , , , , , , , , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s